rozdział 20

Od pół godziny grałam z Niallem w szachy i oczywiście to ja wygrywałam. Jeszcze jeden ruch i wygram. Chłopak przestawił królową.

- Szach i mat. – pokazałam mu język przestawiając jedną z figur.

- Co?! Jak?! – był zaskoczony.

- Ze mną nikt jeszcze nie wygrał. – oznajmiłam.

- A poważnie?

- To nikt od kiedy zaczęłam grać. – uśmiechnęłam się.

- Dobra, jest pierwsza. Śpisz u mnie w sypialni. – oznajmił.

- Nie mam zamiaru. I tak nie zasnę.

- No to przynajmniej spróbujesz. – zarządził.

- Niall, ale jest 95% szans że nie zasnę, weź ty się połóż u siebie a ja jak coś to zdrzemnę się tutaj na kanapie, i tak jest duża. – powiedziałam.

- Śpisz u mnie.

- Ale…

- Nie. – nie przyjmował żadnego sprzeciwu.

            Gdy już miałam iść na górę na polu zagrzmiało i po czym zobaczyłam błysk. Wzdrygnęłam się. No to na pewno nie będę spać. Usiadłam z powrotem na krześle.

- Co jest?

- Nie będę spać kiedy jest burza. – pisnęłam.

- Ale dlaczego?

- Bo jest burza. Nie ma mowy o spaniu.

- To nigdy nie spałaś jak była burza.

- Nie, mam tak od 6 lat. – odparłam.

- Dobra chodź ze mną. – chwycił mnie za nadgarstek i pociągnął za sobą na schody.

            Kazał mi się przebrać w jego luźne dresy. Usiadłam na łóżku i chłopak zaczął zamykać rolety. Dostałam szklankę gorącego mleka i zaczęłam pić zawartość.

- Zasłony są takie ciemne że nie przepuszczą blasku błyskawic. – wyjaśnił.

            Położyłam się w łóżku z niezadowoloną miną i Niall opuścił pomieszczenie. Leżałam przez chwilę kiedy usłyszałam grzmot i z piskiem wyskoczyłam z łóżka. Zeszłam do salonu gdzie Niall oglądał mecz.

- Co jest?

- Rolety może nie przepuszczają światła ale nie są dźwiękoszczelne. – powiedziałam.

- No to co robimy?

- Ty idziesz spać do siebie a ja siedzę tutaj i umieram ze strachu. – powiedziałam siadając, owijając się kocem.

- Ja będę oglądać mecz, jestem raczej nocnym markiem. – wyjaśnił.

- Serio? To co ja mam powiedzieć? – mruknęłam niezadowolona. Oparłam głowę o nałokietnik kanapy i zwinęłam się w kulkę. Po chwili przyszedł kot. Zaczął mruczeć. Pod wpływem tego dźwięku zaczynałam zasypiać kiedy zagrzmiało o ja się gwałtownie podniosłam.

- Nosz kurwa mać! – zaklęłam.

            Niall zaczął się ze mnie śmiać. Posłałam mu groźne spojrzenie. Po chwili spoważniał.

- Czekaj, 95% jest na to ze nie zaśniesz, do tego trzeba dołożyć 4% przez burzę, to co trzeba zrobić żeby 1% się spełnił?

- Niall to tak nie zadziała. – mruknęłam. – I jak ci powiem to będziesz się śmiał.

- Słuchaj postaram się nie. – popatrzyłam na niego spode łba. – Obiecuję.

- Jak byłam mała to spałam z rodzicami, miałam tak do trzynastego roku życia. – mruknęłam cicho. – Albo zasypiałam kiedy tata mnie przytulał.

- A potem.

- Nie chce o tym mówić. – spoważniałam.

- Okey… – przesłużył koniec słowa, po czym przysunął się obok mnie i objął mnie ramieniem. Spojrzałam na niego pytająco, a on się uśmiechnął i dalej oglądał mecz.

            Kiedy kot przyszedł na moje kolana i zaczął mruczeć, oparłam głowę o ramię boldyna i zamknęłam oczy. Poczułam się bezpiecznie, naprawdę bezpiecznie mimo że siedziałam tuż obok przestępcy. Po raz pierwszy od kilku lat zapadłam w głęboki sen bez pomocy leków nasennych.

DZIEKUJE ZA 1000 WYŚWIETLEŃ

dziewczyny ale mogłybyście mimo wszytko mi skomentować bo mnie to boli jak nie komentujecie;(

rozdzial 19

Nie odzywałam się przez resztę drogi, chłopak też nie miał zamiaru przerwać tej ciszy. Kiedy dojechaliśmy, chłopak jak zwykle wyskoczył aby otworzyć mi drzwi. Wysiadłam z samochodu i podążyłam za blondynem. Wpuścił mnie do środka i powędrowałam do kuchni. Usiadłam na wysokim stołku przyglądałam się jak Niall robi gorącą czekoladę. Spojrzałam na plecak i sięgnęłam po książki.

- Co dostałeś na egzaminie z biologii? – zapytałam mając nadzieję że ful punktów.

- Maksa z rozszerzonej a co?

- Fajnie. – uśmiechnęłam się. – Pomożesz mi.

- Szkołę skończyłem i do niej nie wracam.

- No weź. – jęknęłam. – Proszę.

- Dobra pokaż co tam masz. – postawił kubki z czekoladą na stole i pochylił się opierając się na łokciach.

            Wyjęłam szybko podręcznik do biologii i pokazałam mu ostatni temat.

- Genetyka? Przecież to jest proste. – zaśmiał się.

- Niby tak, ale ja się gubię w tym wszystkim. Zwłaszcza jeśli chodzi o to jak łączą się te zasady azotowe. – jęknęłam.

- Zrobimy tak. – usiadł obok mnie. – Wymień trzy różnice między DNA i RNA. – poprosił.

- Emm…no to DNA jest dwu łańcuchowe a RNA jedno. Jeszcze, DNA koduje geny a RNA to…jak to się nazywa…białko? A jeszcze jest to że DNA ma w sobie deoksyrybozę, a RNA rybozę? – nie byłam pewna.

- Dobrze, teraz wymień mi z czego składa się nukleotyt.

- Z rybozy albo deoksyrybozy, resztek kwasy fosforowego i z zasady azotowej. – powiedziałam pewnie.

- Widzę że to umiesz. – zaśmiał się. – Czego nie rozumiesz skoro na razie dobrze ci idzie?

- Chodzi mi o łączenia zasad azotowych.

- Dobra pokażę ci że to jest bardzo proste. Z czym się łączy adenina?

- Z cytozą?

- Źle, z tyminą. Zrób to na zasadzie samych literach. A zawsze do T, C do G, chyba że mówimy o tworzenie białka z RNA to w tedy tymina zamienia się na uracyl.

- Czyli adenina do tyminy lub uracylu, a guanina do cytozyny?

- Tak właśnie. Za każdym razem. Dobra, czego jeszcze nie rozumiesz?

- Mitozy i mejozy?

- Przecież to akurat jest naprawdę proste.

- Nie dla mnie.

- Przynudzasz, aż zastanawiam się czy mnie nie wkręcasz. Mitoza to proces w którym podwaja się ilość DNA, są dwie komórki potomne i w każdej po 46 chromosomów i te komórki służą za materiał budulcowy. Mejoza to proces gdzie są 4 komórki potomne i w każdej z nich jest po 23 chromosomów, mówimy o komórkach jajowych i plemnikach.

- Dobra jarzę.

- Coś jeszcze?

- A geografia?

- Jestem z niej lewy.

- Słabo bo ja też, chciałam że byś mi wytłumaczyła, no ale dobra, dam sobie siana. – schowałam podręczniki do plecaka i nagle usłyszałam jak telefon wibruje w moich spodniach. Wyjęłam go i spojrzałam na ekran. Od Liama.

„Będę jt wieczorem o18.00 , i mam dość spory zapas leków nasennych :3”

„Super!, postaram się pojawić na lotnisku.”

            Szybko odpisałam i schowałam telefon do kieszeni po czym chwyciłam kubek z czekoladą w ręce.

- Jutro będę miała leki nasenne. – powiedziałam.

- Skończyły się?

- W sumie to tak. – oznajmiłam. – Będę musiała jechać na lotnisko po przyjaciela.

- Podrzucę cię, a potem odwieziemy go razem. – był stanowczy.

- Em… tylko że tam będzie masa glin. – powiedziałam szeptem.

- Słucham?! Musisz się z nim umówić gdzie indziej.

- Nie da się, on pracuje dla federalnego biura śledczego, ma broń i odznakę, jest tam szefem.

- I on dostarcza ci leki?

- Na receptę. – pokazałam blondynowi język.

- Dobra jedziesz, ale mam cię na podsłuchu. – oznajmił. – Jeden numer a pożałujesz.

            Przełknęłam głośno ślinę i popatrzyłam na niego przerażona. Wypiłam czekoladę. I wstałam ze stołka i podreptałam do salonu. Usiadłam skulona na kanapie i włączyłam telewizor. Zobaczyłam że idzie „Trzy metry nad niebem”. Zostawiłam kanał i oglądałam film. W pewnym momencie popłakałam się kiedy umarł jeden z drygo planowych bohaterów.

            Do pokoju wszedł Niall i zaczął się ze mnie śmiać.

- Błagam jak można oglądać takie nudne filmy. – powiedział przez śmiech.

- Gadaj co chcesz ja takie lubię. – powiedziałam.

__________________________________________

Minimum 5 komentarzy (:

Informowani! + pomysl

tu podajcie swoje fb,tt zeby was informowac
moj tt; @OneLittDieMix
ask; ask.fm/HappyDirectioners

Co wy na to zeby byly twitterowe postacie?? Piszcie tez jaka postacia chcielibyscie kierowac. do wyboru:
Liam Payne
Niall Horan 
Lucy Milla
Mia Pinnock
Mark Stykes
Zapraszamj (:

rozdział 18

Niall zatrzymał się pod szkołą i od razu wyskoczył aby otworzyć mi drzwi. Dał mi torbę i pożegnał się ze mną. Na schodach do szkoły złapała mnie Mia. Chwyciła mnie i zatrzymała.

- I jak?

- Ale co? – byłam zaskoczona a ta szczerzyła się do mnie.

- Wczoraj jeszcze na niego przeklinałaś że jest szują a dziś cię podwozi do szkoły. – zaczęła nawijać a ja zakryłam bransoletkę z pluskwą ręką mają nadzieję że przez to mniej słychać o czym mówimy.

- Nie, nie, nie to nie tak. – szepnęłam.

- To jak?

- Zabrał mnie ze szkoły i w ogóle to się pokłóciliśmy. – wolałam ominąć to że się spoliczkowaliśmy- musiałam wracać w tą wstrętną ulewę dwie godziny na nogach. Posiedziałam w domu i się nudziłam. Wyszłam do parku jak już było ciemno. I jakiś gość mnie rozpoznał, czekaj bo ty nic nie wiesz…Ugh. – tupnęłam nogą. – Pamiętasz jak poszliśmy do klubu po moim powrocie do szkoły bo mnie bolała głowa?

- No tak.

- W tedy taki facet chciał mnie zgwałcić ale Niall mnie uratował. – wyjaśniłam. – I jak byłam w parku to wpadłam właśnie na tego mężczyznę. Pobiłby mnie gdyby nie Niall. Został u mnie na noc.

- Ja mam w to uwierzyć?-zakpiła. – Wymyśl coś oryginalniejszego co?

            Przewróciłam oczami i podniosłam bluzkę do góry ukazując ogromnego sińca i ranę po sygnecie. Dziewczyna zakryła usta ręką a ja szybko opuściłam bluzkę w dół.

- Masz swojego bohatera, jak słodko? Ej a robiliście to? – zapytała a ja się zaśmiałam.

- Między nami nawet nic nie ma. – wyjaśniłam.

- Ale jakby co to mi powiesz ze szczegółami?

- Jasne, zadzwonię zaraz po.

- Kurde czuję się jakbym miała stracić dziewictwo po raz drugi. – pisnęła.

- Dlaczego, na razie nie mam niczego takiego w planach.

- Będę mogła go kiedyś poznać?

- Jak się zgodzi to czemu nie. – zadzwonił dzwonek i pobiegłyśmy na zajęcia taneczne. – Co tańczymy?

- Zumbę.

- Bo ja! – krzyknęłam i poleciałyśmy się przebrać. – po plątam kroki albo się wywalę.

- To jest na porządku dziennym. – dogryzła mi Mia kiedy sznurowała Adidasy.

            Pokazałam jej język i pobiegłam na salę do tańca.

***

            Nie miałam ochoty na kolejną lekcję Geografii więc razem z Mirandą siedziałyśmy teraz na schodach szkolnych i rozmawiałyśmy o kolorach tego sezonu.

- O boże! – wykrzyknęła- patrz na te. – wskazała palcem na Vans galaxy. - Musze je mieć.

- Ja bym wolała Airmax’y. One są w sam raz dla mnie. – powiedziałam. – Te miętowe są świetne.

- Jednak hitem tego roku były Converse. Mam kilka kolorów.

- Byłam w twojej gigantycznej garderobie. – zaśmiałam się. – Ale patrz na te baleriny. Są okropne.

- Patrz jak z plastiku, obleha. Wiesz mam jeszcze gazetę z ciuchami. – oznajmiła.

            Zaczęła grzebać w plecaku i wyjęła kolejny magazyn. Przysunęłam się do niej bliżej i zaglądnęłam jej przez ramię.

- Patrz jaka ładna. – zachwyciła się bluzką z myszką Miki.

- Ja bym wzięła tą. – pokazałam na kaczora Donalda.

- Muszę zobaczyć sukienki. – przekartkowała katalog. – O patrz jest z tym…no…no…ogjnaonem, wysłowiłam się no! – zaśmiała się.

- Faktycznie fajna…za ile dzwonek? – zapytałam zupełnie z innej beczki.

            Mia spojrzała na zegarek.

- Pięć minut. – oznajmiła i schowała katalogi do plecaka. – oby żeby nikt nie zakablował.

- Nie no chyba nikt nie jest takim chamem. – mruknęłam grzebiąc ręką po torbie w poszukiwaniu telefonu. – Ugh.

- Co jest?

- Szukam telefonu. – powiedziałam dalej przewracając nagle na trafiłam na mały prostokącik.- Jest! – krzyknęłam wyciągając telefon z torby.

- No wow. – zaczęła się śmiać.

            Zadzwonił dzwonek w szkole a my odsunęłyśmy się na bok schodów. Kiedy doszedł do nas Mark Mia przywitała się ze swoim chłopakiem i zaczęła nawijać o swoich nowych ubraniach które ma zamiar kupić.

            Zapatrzyłam się na telefon. Mia mnie szturchnęła.

- Em…co?

- To twój bad boy przyjechał po ciebie. – zaśmiała się.

- Co? O czym ty mówi…- zobaczyłam Nialla wysiadającego z samochodu. – Aaaa.

- Leć do niego. – pogoniła.

- No już, no już. – zaśmiałam się i pozbierałam plecak. – Nareszcie weekend, umawiamy się?

- To może jutro jakieś zakupy? – zapytała.

- Wiesz przecież, że będę się i wyłącznie patrzeć?

- Nie, nie. Ty będziesz przymierzać wszytko z butiku szafa Mai.

- Znowu?

- Błagam cię, moje ciuchy są na mnie małe to co ja mam z nimi robić? Nie mam krewnych aby komukolwiek to oddać a wszystko jest na ciebie. – zaśmiała się.

- Niech ci będzie. – pożegnałam się. – Hejka. – pomachałam do Nialla.

- Cześć, wskakuj. – otworzył przede mną drzwi do samochodu.

            Podała mu plecak i zajęłam fotek obok kierowcy. Bawiłam się paznokciami. Niall odpalił silnik i wyjechał z parkingu szkolnego.

- Dlaczego po mnie przyjechałeś? – zapytałam.

- Bo w  promieniu pięciu kilometrów od ciebie są niebezpieczni ludzie, a ty jesteś jak magnes na kłopoty. – zaśmiał się.

- Tak od razu, jestem łamagą. – burknęłam udając obrażoną.

- A żebyś wiedziała. Sama o tym dobrze wiesz. – dźgnął mnie w brzuch.

- Ała. – jęknęłam czując ból w okolicach siniaka.

- Przepraszam, zapomniałem. – spoważniał.

- Gdzie jedziemy? – zapytałam

- Do mnie. – oznajmił.

- Serio? I znów mnie wyrzucisz? Bo jak tak to się nie trudź i podrzuć mnie do domu. – sarknęłam a chłopak posłał mi wściekłe spojrzenie które wgniotło mnie w fotel.

Daje dfzie wyjatkowo na komorce ;___;]

Manm laptopa zepsutego :"(